Het is uit de dagelijkse praktijk niet meer weg te denken. De meeste ondernemingen hanteren algemene voorwaarden in het economisch verkeer. Het nut van deze algemene voorwaarden is onmiskenbaar. Een ondernemer wil zijn product of dienst verkopen en heeft in deze verkoopfase weinig behoefte om de potentiële klant te wijzen op de gevolgen van het niet tijdig betalen, uitsluiting van aansprakelijkheid indien als gevolg van de werkzaamheden schade mocht ontstaan bij de klant en allerlei boetes indien de klant zich niet, althans niet tijdig, aan zijn afspraken houdt. Indien de ondernemer hier in het verkoopproces uitgebreid op ingaat kan hij er zeker van zijn dat de aankoop niet doorgaat.

Algemene voorwaarden bieden in dat kader uitkomst. Zonder expliciet de inhoud hiervan te bespreken voegt de ondernemer ze bij de overeenkomst en zijn klant is na het aangaan van de overeenkomst gebonden. De klant wordt binnengehaald en toch blijft de ondernemer gevrijwaard van risico’s.

Juist omdat het zo makkelijk is om een klant aan deze niet besproken voorwaarden te binden heeft de wetgever in de wet diverse waarborgen opgenomen zodat de klant in ieder geval de mogelijkheid had om voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst kennis te nemen van de voorwaarden waaronder hij met de ondernemer contracteert en als zodanig een deugdelijke afweging kan worden gemaakt of hij of zij met deze ondernemer wel in zee wenst te gaan.

Uit de dagelijkse praktijk van het faillissementrecht blijkt met enige regelmaat dat ondernemers niet op de hoogte zijn van deze in de wet opgenomen waarborgen zodat in het geval een beroep wordt gedaan op een bepaling uit die algemene voorwaarden achteraf blijkt dat deze in het geheel geen werking heeft.

Voor de goede orde treft u onderstaand een tweetal van de belangrijkste spelregels aan:

1. De toepasselijkheid van algemene voorwaarden dient door de wederpartij van de gebruiker voorafgaand aan of tijdens het sluiten van de overeenkomst te worden aanvaard. Dit betekent dat u als ondernemer voorafgaand aan het tekenen van de overeenkomst met uw klant in bijvoorbeeld een offerte of opdrachtbevestiging dient op te nemen dat op de betreffende overeenkomst van toepassing zijn uw algemene voorwaarden. Indien uw klant na de ontvangst van de offerte dan wel de opdrachtbevestiging er voor kiest om met u in zee te gaan dan staat de toepasselijkheid van uw algemene voorwaarden wel vast. Opgemerkt zij in dit kader dat het mededelen van de toepasselijkheid op de factuur achteraf te laat is.

2. Naast de toepasselijkheid van de algemene voorwaarden kent gezien het vorenstaande de wet aan uw klant ook de mogelijkheid toe om de inhoud van de toepasselijke algemene voorwaarden achteraf te vernietigen indien hij of zij niet in de gelegenheid is gesteld om kennis te nemen van de inhoud van de algemene voorwaarden. Een veel voorkomend euvel in dit kader is dat de gebruiker van algemene voorwaarden verwijst naar een website waarop de algemene voorwaarden te vinden zijn dan wel de verwijzing naar een gedeponeerde versie van de algemene voorwaarden bij de Kamer van Koophandel of griffie van de rechtbank.

Hoewel er wel uitzonderingsituaties zijn die met zich meebrengen dat het kennis geven van de inhoud van de algemene voorwaarden op deze wijze is toegestaan schrijft de wet voor verre weg het merendeel aan situaties voor dat de gebruiker van algemene voorwaarden verplicht is om niet enkel te verwijzen naar de voorwaarden maar deze ook fysiek ter hand te stellen. Indien dit niet is gebeurd dan wel dat u achteraf niet kunt aantonen dat uw klant een afschrift van de betreffende algemene voorwaarden heeft ontvangen dan zullen deze voorwaarden veelal voortijdig sneuvelen met als gevolg dat u op uw bepaling geen beroep meer toekomt.

Indien u vragen heeft over de juiste wijze van hantering van algemene voorwaarden dan wel het opstellen van algemene voorwaarden dan staat de praktijkgroep Ondernemingsrecht van AVIO advocaten u graag ter zijde.